PNEA

Een schreeuw om verbinding

PNEA ( psychogene Niet- Epileptische Aanvallen) zijn aanvallen die lijken op epileptische aanvallen, maar niet veroorzaakt worden door abnormale elektrische activiteit in de hersenen. Voor veel mensen met PNEA begint een lange zoektocht. Toch vertelt het lichaam een verhaal. PNEA kan worden gezien als een uitdrukking van een zenuwstelsel dat langdurig onder druk heeft gestaan en moeite heeft om spanning, emoties of overweldigende ervaringen te verwerken.

Ons brein probeert voortdurende een evenwicht te bewaren tussen veiligheid en gevaar. Wanneer we iets ingrijpends meemaken, beschikken we meestal over voldoende veerkracht om die ervaring te verwerken. Soms lukt dat echter niet volledig. Het zenuwstelsel blijft dan als het ware in een verhoogde staat van waakzaamheid. Op dat moment kan het lichaam reageren met klachten die zich uiten in aanvallen, zonder dat daar een neurologische aandoening zoals epilepsie aan ten grondslag ligt.

PNEA wordt vandaag niet langer gezien als een puur psychologisch probleem maar als een complexe wisselwerking tussen brein, lichaam, emoties en levensgeschiedenis. Onderzoek toont veranderingen aan in de communicatie tussen hersengebieden die betrokken zijn bij emotieregulatie, lichaamsbewustzijn, aandacht en beweging. Het lichaam lijkt dan uit te drukken wat onvoldoende verwerkt of geïntegreerd kan worden.

Vanuit die visie kan PNEA gezien worden als een signaal van een zenuwstelsel dat om herstel vraagt. De aanvallen zijn niet de vijand, maar een uiting van een systeem dat zijn evenwicht verloren heeft en op zoek is naar veiligheid, regulatie en verbinding.

Tijdens mijn werk als therapeut ontmoette ik verschillende cliënten met PNEA. Hun verhalen brachten me ertoe om me verder te verdiepen in de neurobiologische en lichamelijke processen die aan de basis liggen. Dit resulteerde in mijn scriptie ” PNEA: een schreeuw om verbinding”

De titel verwijst naar een inzicht dat steeds opnieuw terugkwam: achter de aanvallen schuilt vaak een diep verlangen naar verbinding. Verbinding met het eigen lichaam, met gevoelens en behoeften, met veiligheid en met anderen. Wanneer die verbinding verstoord raakt, kan het lichaam gaan spreken waar woorden tekortschieten.

Cranio-sacraaltherapie kan hierin een ondersteunende rol spelen. Door zachte aanraking en aandacht wordt het lichaam uitgenodigd om tot rust te komen en opnieuw toegang te krijgen tot zijn natuurlijke zelfregulerende vermogen. Het doel is niet om symptomen te bestrijden, maar om de voorwaarden te creëren waarin herstel mogelijk wordt.

Herstel begint vaak met vertragen, luisteren en opnieuw contact maken met wat het lichaam probeert te vertellen. Want soms is een aanval niet alleen een uiting van ontregeling, maar ook een uitnodiging om opnieuw verbinding te maken met jezelf.